Archiwa tagu: cukrzyca

Czym charakteryzuje się dieta o niskim indeksie glikemicznym i czy jest przeznaczona tylko dla osób z cukrzycą i insulinoopornością? – DIETETYK RADZI

Dieta charakteryzująca się produktami o niskim indeksie glikemicznym sprawdzi się nie tylko dla osób z insulinoopornością czy cukrzycą, ale również dla osób zdrowych. Celem tej diety jest przede wszystkim spowolnienie wchłaniania węglowodanów z pożywienia, dzięki czemu nie występuje gwałtowny skok oraz spadek glukozy we krwi. Dieta ta również niesie wiele innych korzyści.

Na początku krótkie wyjaśnienie lub dla niektórych przypomnienie czym jest indeks glikemiczny.

Indeks glikemiczny jest to wskaźnik, który opisuje jak wzrośnie poziom cukru we krwi po 2 godzinach od spożycia danego produktu zawierającego 50 g węglowodanów przyswajalnych. Przyjmuje się, że wartość indeksu glikemicznego dla 50 g węglowodanów w postaci czystej glukozy wynosi 100. Wprowadzony został podział na niski, średni i wysoki indeks glikemiczny. Przyjęto, że produkty, których IG wynosi nie więcej niż 55 uważa się za produkty o niskim IG. Wartości 56-69 przypisane są dla produktów o średnim indeksie glikemicznym, a równe lub większe niż 70 dla produktów o wysokim IG. Jednakże wartości indeksu glikemicznego nie są stałe, wpływają na nie różne czynniki, które zostały wymienione poniżej.

Czynniki wpływające na indeks glikemiczny

  • Stopień rozdrobnienia – produkty zmielone są szybciej i łatwiej trawione, przez co mają wyższy IG
  • Obróbka termiczna i czas trwania- produkty o tej samej ilości węglowodanów spożyte na surowo mają niższy indeks glikemiczny niż po ugotowaniu np. rozgotowany makaron ma wyższy IG niż al dente
  • Stopień dojrzałości owoców – im bardziej dojrzały owoc tym wyższy IG,
  • Obecność błonnika pokarmowego – im jest go więcej, tym poziom glukozy rośnie wolniej, np. biały makaron ma wyższy IG niż razowy ( szczególnie frakcja błonnika rozpuszczalnego – dobrym źródłem są między innymi owies, jęczmień czy nasiona roślin strączkowych)
  • Zawartość tłuszczu- ten makroskładnik spowalnia opróżnianie żołądka oraz szybkość trawienia pokarmu w jelicie cienkim, dlatego posiłki z dodatkiem tłuszczy mają niższy indeks glikemiczny

Dieta o niskim IG ma niezwykle istotne znaczenia dla osób ze zdiagnozowaną insulinoopornością i cukrzycą, ale dieta ta również zalecana jest osobom zdrowym w celu obniżenia ryzyka wystąpienia tych chorób w przyszłości. Dieta o niskim IG wpływa na dłuższe uczucie sytości po posiłku, dzięki czemu łatwiej utrzymać prawidłową masę ciała lub ją zredukować, jeśli jest taka potrzeba. W badaniach epidemiologicznych wykazano , że wartość IG diety zwłaszcza u kobiet wpływa wprost proporcjonalnie do BMI, obwodu talii i masy tkanki tłuszczowej. Dieta z niskim IG u osób z nadmierną masą ciała oprócz zmniejszenia odpowiedzi glikemicznej i insulinowej wpływała na redukcję tkanki tłuszczowej. Brak nagłego spadku glukozy nie będzie również powodowało senności po posiłku. Dieta ta charakteryzuje  się wysoka zawartością warzyw oraz produktów pełnoziarnistych, które obfituje w witaminy oraz  błonnik pokarmowy, który korzystnie wpływa na nasze zdrowie. Błonnik m.in reguluje stężenie glukozy, poprawia skład mikroflory bakteryjnej, wspomaga prawidłową perystaltykę jelit oraz wpływa na dłuższe uczucie sytości.

Jak odpowiednio komponować posiłki uwzględniając indeks glikemiczny?

Poniżej kilka wskazówek:

  • W diecie tej przed wszystkim powinno się ograniczyć spożycie pokarmów, które są bogate w cukry proste: soki owocowe, słodycze, miód i cukier w różnej postaci.
  • Jeśli nie ma przeciwwskazań, warto zadbać o to, aby spożywać warzywa i owoce na surowo.
  • Ważne, aby produkty takie jak makaron, ryż gotowane były al dente.
  • Produkty z pszennej mąki powinno zastąpić produktami pełnoziarnistymi.
  • Produkty węglowodanowe zawsze należy łączyć z produktami białkowymi i źródłem tłuszczu. Na przykład do owocowych koktajli można dodać błonnik, nasiona lnu, słonecznika czy orzechy włoskie.
  •  Do surówek warto dodawać dobrej jakości tłuszcze na surowo takie jak: olej lniany czy oliwa z oliwek

Jeśli będziemy stosować się do podanych wskazówek wartości indeksu glikemicznego będą niższe i łatwiej nam będzie utrzymać prawidłową glikemię poposiłkową i sekrecję insuliny.

Autor: dietetyk Zofia Łuksik

Share and Enjoy !

0Shares
0 0

O cukrzycy słów kilka…

Dziś prezentujemy Wam wypowiedź współpracującej z nami pani doktor Justyny Grzebyk o jednej z chorób cywilizacyjnych – CUKRZYCY. Przeczytajcie…

Z tego artykułu dowiesz się
Jak rozpoznać objawy cukrzycowe?
Jakie badania wykonuje się przy podejrzeniu cukrzycy?
Cukrzyca ciążowa – czy po urodzeniu dziecka kobieta jest skazana na insulinę?

Cukrzyca w obecnych czasach jest rosnącym i coraz bardziej odczuwalnym problemem w polskim społeczeństwie. Szacuje się, że prawie 8% osób może być dotkniętych tym schorzeniem. Ze względu na to, że jej objawy często są niespecyficzne i trudne do celnego wychwycenia, wiele z tych osób może nawet nie zdawać sobie sprawy z choroby, przynajmniej w początkowej jej fazie.

Nieleczona cukrzyca prowadzi do poważnych powikłań, warto zwrócić uwagę na pewne objawy, które powinny wzbudzić nasz niepokój i skłonić do rozpoczęcia lub pogłębienia diagnostyki, i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Objawy cukrzycy

Często pierwszym z symptomów, które można u siebie zauważyć – jest narastające osłabienie i odwodnienie. Czasem wzmożona senność może mieć związek z tzw. „przesileniem wiosennym” lub przepracowaniem, jednak odczuwalne przemęczenie bez wyraźnie uchwytnej przyczyny zawsze powinno wzbudzić pierwsze podejrzenia. Podobnie jest ze zwiększonym, nietypowym pragnieniem, z którym wiąże się przyjmowanie dużej ilości płynów, a co za tym idzie, częstsze korzystanie z toalety. Kolejną konsekwencją narastającego odwodnienia i zmian metabolicznych (organizm pozbawiony insuliny lub „uodparniający się” na nią – w zależności od typu cukrzycy) jest utrata masy ciała, która niekiedy mogłaby wydawać się pożądana, ale znów – jeśli nie wynika ona z naszej zmiany trybu życia, celowego wprowadzenia diety i jest niejako zjawiskiem stwierdzonym „przypadkowo” – również może wskazywać na rozpoczynający się proces chorobowy. Niepokój powinny wzbudzić także przewlekające się, niepoddające się leczeniu zmiany skórne (przede wszystkim ropne) oraz przedłużające gojenie się ran i skłonność do infekcji dróg moczowych. Z cukrzycą mogą się również wiązać zaburzenia w obrębie narządów zmysłów – pogorszenie widzenia, lub zaburzenia czucia (np. mrowienia kończyn, uczucie zimna).

Powyższe objawy mają najczęściej charakter przewlekły – zatem niejednokrotnie potrzeba czasu, żeby je wychwycić. Zdarza się jednak, że początek cukrzycy (przede wszystkim w typie pierwszym, typowym raczej dla osób w młodszym wieku) – jest gwałtowny, i przebiega podobnie do zatrucia żołądkowo-jelitowego, z silnymi bólami brzucha, wymiotami i trudnością w przyjmowaniu płynów; czasem zlekceważenie pierwszych objawów i narastanie zaburzeń metabolicznych może prowadzić do zaburzeń świadomości i tak zwanej „śpiączki ketonowej”.

Jakie badania powinno się wykonać przy podejrzeniu cukrzycy?

Jak nietrudno zauważyć, pierwsze objawy cukrzycy nie są specyficzne i nie pozwalają od razu na identyfikację choroby – żeby zweryfikować rozpoznanie, niezbędne jest wykonanie przynajmniej podstawowych badań. Najczęściej jest to pomiar stężenia glukozy we krwi – dokonywany glukometrem lub przy pobraniu krwi do badań laboratoryjnych, pomocna może być również analiza moczu. W przypadkach podejrzanych o cukrzycę lub tak zwany „stan przedcukrzycowy” – lub przy niejednoznacznych wynikach wyżej wymienionych badań – wykonuje się test obciążenia glukozą z oznaczeniami jej stężenia we krwi na czczo i po wypiciu określonej ilości cukru rozpuszczonego w wodzie. Pozwala to na rozpoznanie rozpoczynającej się choroby i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Cukrzyca ciążowa

Test obciążenia glukozą jest też standardowym badaniem wykonywanym u kobiet w ciąży (około szóstego miesiąca) – jako że początkowe objawy cukrzycy ciążowej, jak każdej innej cukrzycy, są niespecyficzne, a w tym wymagającym niezwykłej uwagi i czujności stanie dla dobra matki i dziecka niezbędne jest niezwłoczne wdrożenie leczenia. Często udaje się osiągnąć dobre efekty odpowiednią dietą, niejednokrotnie jednak lekarz zaleca włączenie insuliny (zdecydowana większość doustnych leków przeciwcukrzycowych jest w ciąży przeciwwskazana). Nie oznacza to jednak „wyroku” na całe życie – po porodzie podejmuje się diagnostykę typu cukrzycy i w zależności od wyników i poziomów glukozy we krwi, powraca się do diety lub włącza leki doustne po zakończeniu karmienia piersią, jeśli istnieje taka potrzeba. Insulinoterapię kontynuuje się w przypadku karmienia piersią i utrzymywania się wysokich glikemii, niewystarczająco kontrolowanych samą dietą. Może okazać się też, że leczenie przestanie być konieczne. Należy jednak zachować czujność, bo cukrzyca rozpoznana w czasie ciąży może być „zwiastunem” cukrzycy typu pierwszego lub drugiego, która rozwinie się w przyszłości i będzie wymagać leczenia. Dlatego warto pamiętać w takim wypadku o corocznych badaniach kontrolnych.

Autorką wypowiedzi jest lek. Justyna Grzebyk,
współpracująca z ośrodkiem Villa Carpatia
.

Share and Enjoy !

0Shares
0 0